İnsan haksızlıkla karşılaştığını düşündüğünde, zulme maruz kaldığını zannettiğinde, iftiraya uğradığını hissettiğinde; hemen “hakkımı helal etmiyorum, Allah’a havale ettim, ahirette görüşürüz” benzeri cümleleri ya da “ne cenazeme ne cenazene” kararını salıverir dilinden.

 

Bunda bir sorun yok; zulme uğrayan tabiidir ki hakkını Rabbinden bekleyecek ve Huzuru’nda alacak. Hem de eksiksiz; elhamdülillah.

 

Yalnız bir hususa dikkat etmek lazım gelir diye düşünüyorum. Size zulmettiği kanaatine vardığınız insanın başına dünyada bir menfi durum geldiğinde nefsiniz pay çıkarıyor ve “ohhh” diyorsa, intikam almış hissine kapılıyorsanız; hatta başına bir şey gelsin diye, dedektif edasıyla tetkikte bulunup tetikte bekliyorsanız; olmadı. Siz, baş edemediğiniz bir yükü çözemediğiniz için, kendi hatalarınızı görmek ve onlarla yüzleşmek istemediğiniz için sorumluluktan kaçıyorsunuz, fiillerinizin doğruluğundan emin değilsiniz demektir. 

 

Madem hakem Allah dediniz, o zaman dünyevî ve nefsî beklentilerden kurtulun. Daha da mühimi Hakim’in size de sorular ve beraberinde hesaplar soracağını unutmayın. Hâkim, Hakem ve Hakîm olmak icabıdır bu durum. Değilse “Allahu azizün zü’ntikam” deyip, bizi bizim arzumuza uygun olarak hâşâ aklayacağını beklemek, hâşâ davamızın avukatı zannetmek en basit ifadesiyle şirktir.

 

Kim olduğunuzu bilemem, meselenizin ne olduğuna vakıf olma ihtimalim de yoktur; buna âciz de dahil ve hatta başta olmak üzere. Eğer bu şartlar altında meselemizi Allah’a havale ettiysek, doğru yoldayız demektir. Ahiret, mizan, mahkeme-i kübra bunun için var. Âdil, Hâkim, Hakîm, Rahman ve Rahim olan Rabbimiz taahhüt etmiş; itibar etmemek de isyan ve itiraz sayılır.

 

Diline ayar yapmayanlar; kalplerini ve zihinlerini insan eti yiyerek, itibar ve şeref tüketerek besleyenler; bile-isteye yalan söyleyenler neden orada rahat olsunlar ki? Niçin cüz-i iradelerini şuurlu olarak hevâlarının emrine verenler karşılığını burada ödeyip, öylece geçip gitsinler? Cehennem İlâhî adaletin gereğidir; vicdanınız rahat olsun.

 

Mesela bendeniz, canımı yakan ve yakmak için hiçbir fırsatı kaçırmayan birine (aslında yapışık üçüzler gibi, üç kişiydiler) vaktinde böyle demiştim; hâlâ diyorum. Divan’a yazdım dilekçemi; Ya Rabbi bu husustaki tüm fiil ve sözleri, bana yapılanları ve yapılanlardaki benim kusurlarımı en iyi bilen sensin; Sana havale ettim. Kusurun kâhir ekseriyeti bende ise ne dünyada ne de ukbâda bir beklentim olmayacak; zira Senden başka Âdil yok; her iki cihanda icabı ve karşılığı neyse şimdiden kabul ettim. Âmennâ!

 

Yok eğer cürmün ve zulmün kâhir ekseriyeti on(lar)da ise; onların ve her düzeydeki destekçilerinin başına, bana yaptıkları zulüm nedeniyle dünyevi bir belâ ve musîbet verme; adaletin gereği verirsen de ben duymamayım, tâ ki nefsim pay çıkarmasın. Maruz kaldığım haksızlığın karşılığını dünyada almak istemiyorum ve almış olmayayım. Ben hesabımı Senin huzurunda vermek ve hakkımı Senin huzurunda almak istiyorum.

 

Hatta bana hakk(lar)ını da helal etmesin(ler). Mahşerde bir miskal hayır için koşuşturan insanların halini söylüyorsun ya. Bu halde iken enim için en büyük zillet, o kişinin-kişilerin bana dünyada veya o esnada hakk(lar)ını helal etmiş olmaları olacak. Bu günahkâr kulun, eğer senin razı olduğun kullarının zümresinde olacaksa veya idiysem o kişi(ler)den bir hayr, merhamet, af görerek olsun istemem. Başkaca dünyevi bir beklentim ve talebim yoktur; illâ ve sadece Sen bana kapını kapatma, zira gidecek, medet umacak ve umduğunu verecek ikinci bir kapı yoktur.

 

Ey Rabbim; bencileyin zulüm serisinin sondan bir önceki hamlesinde canım o kadar yanmıştı ki dilimden; “Allah yara versin kaşıyacak tırnak vermesin, evlatların(ız) gözünün önünde olsun ama kolların(ız)la saramayasın(ız)” olmuştu. Arkasından pişman olup eklemiştim, “Rabbim eğer ben haklıysam bu hal(ler)ini duymayayım, görmeyeyim, bilmeyeyim. Bu aciz ve günahkar kulun Sen’den başka Âdil ve Hâkim bilmiyor, huzurunda hesabımı gör” deyivermiştim.

 

Çok rahatım; şimdi ve uzun zamandır. Kusurlarımı biliyorum ve buna rağmen huzur içindeyim desem yeridir. Çünkü ve iyi ki ahiret var; elhamdülillah.

 

Yalnız; özellikle ve öncelikle nefsime ve eğer olursa bu sözlerime kulak asanlara iki küçük tavsiyeyi tekrar hatırlatayım; o kişinin-kişilerin dünyada zillete düçar olmasını isteme, arzu etme ve bekleme. Bu yönde hiçbir arzu, fiil veya bedduada bulunma, hatta akıbet(ler)ini bile merak edip araştırma. İkincisi; bu meselede senden kaynaklı kusurlar varsa ey nefsim; bunu bil ve Huzur-u İlahî'de payına düşecek olana razı ol. Ki nefsin, dünyada intikam almak hırsıyla seni yakmasın ve aldatmasın. Davan, nefsin hesabına olmasın.

 

“Zalimler için yaşasın cehennem” demek, Âdil-i Mutlak'a sığınmak demektir. Mazlumun kimi var ki Allah'ından başka? İnnallahe(1), Vallahu azîzün zü'n-tikâm(2); tüm şeref ve onur katillerinden; tüm yalancı ve sahtekârlardan; hakikati örtmek suretiyle, kendi kurgusunu öne çıkarıp dayatan bilumum şarlatanlardan.

 

Yâ Rabbî; cürmüm ile geldim Sana. Yaptığım bütün günah, kusur ve suçlarım için Sen’den mağfiret, rahmet ve af diliyorum. Bu ve benzeri cürümleri işlememek için Sen’den medet diliyorum. Razı olduğun kullarından olmak için, bu hal üzere teslim-i ruh etmek için bana kapını kapatma; gidecek başka kapı yoktur. Senin razı olacağın amel ve fiilleri, ihlas ile yapabilmem için bana yardım et, bana fırsat ve imkân ver. Son nefesimde, dilimde yalnızca ve ancak Sen ol. Kalan dakikalarım, yalnızca Sana ve kapına yaklaşacağım güzergâh üzerinde geçsin ve bu hâl üzere nihayete ersin. Amin.

 

17 Ağustos 2022