Bir garip ölmüş diyeler,

Soğuk su ile yuyalar,
Üç günden sonra duyalar,
Şöyle garip, bencileyin.¹

Varlığın, nimetim oldu,
Ruhum gözlerine daldı.
Sözlerinle kemlik kaldı,
Evet. Lâkin bencileyin
Ben hep seni seveceğim.

 

Ey Kul!

Madem yürümeye üşeniyordun, koşmaya kalkmayacaktın. Zira bilmen icap ederdi ki; dûçâr olduğun aşk, sana cihânı biteviye turlattıracaktı. Öyle de oldu; olmadı mı?

Size bir çift kelam sunmak isterim,

Üzerimde borçtu, şimdi öderim.
Söz verdim, ardından bugün söylerim:
“Defteri kapattı, örttü belleyin.”