An gelir, kırk yıl sonra gelene derler: Erkenden geldin! Zaman olur, kırk gün sonra gelir birisi. Dedikleri: Geç kaldın! 

Kartal gelir, yavrusunu kapar. Bedbaht kadın, evladını kaybettiğine yanarken, aynı alev hem bağrını, hem yüreğini hem de aklını yakmıştır. Gözü semada, sevgisi küllerin altında kalan anne, bulduğu ilk taşı evladı niyetine bağrına basar. Film biter lakin, aslında zavallının ne hikayesi bitecektir, ne yangını, ne de gözyaşları. Artık nefes aldıkça ölene kadar, yaşadıkça da kıyamete kadar sürecektir.

El- amân, el- amân!

Ya 'Afüv, Ya Kerîm, Ya Hannân, Yâ Mennân, Ya Deyyân, Ya Gaffâr, Ya Settâr, Ya Rahman, Ya Rahîm!

Yalnız başlayan bir yolculuk, kalabalıklarla coşmuş gibi görünen bir serencam ve tek başına biten bir ömür.

Mütemadiyen zaiftir dere derler, zaman zaman hetbetliyse çay. Yolu uzundur, bazı yerlerde coşar, bazı yerlerde sükunete erer; dere gelir bir kaç kelam, çay gelir bir miktar sohbet ederler, o vakit ırmak olur. Nehir'lendiğinde artık toprakla ve insanıyla, hayvanıyla tek vücut olmuştur ama aslında ırmak iken aynı zamanda kahramanlığıyla dillere ve tarihlere geçmiştir.

...