Sırtındaki el’e dayanma, sakın.

Yürek yoksa aşka sıvanma, sakın.

Siyah saçın dürr-i beyza olunca

Olmaz yerde terk ederler, bilesin!

Gönlüm tutup koyuversem umman üzre bir dalgaya,
Götürsün de atıversin, beni ıssız bir bölgeye,
Yalnızlığın huzuruyla, dokunmasın hiçbir yadlar;
Tek başıma kalıversem, dönsem sahipsiz gölgeye…*

Hedef, gaye gözlüyorsan; ayrıldığın bu kavşak.

Gurbet, hasret, özlemim var, diyorsan ki; kavuşak,

Vefa insan kisvesidir, çıkarma cân, üzerinden,

"Görgüsüzlüğün şehvetinden mamul, aşağılık kompleksiyle mayalanmış hamurdan tezahür eden bir fikir" diyelim ki; dudakların arasından, dişlerin kenarından sızdı da havaya karıştı; nasıl isimlendirmek lazım gelir?

Istanbul, ehlini meczup kılan bir “maraz”dır. Bu marazın kendisinden başka devası da yoktur. Her hasta plasebo ile teskin edilebilir de “Istanbul Hastası”nı sadece ve sadece Istanbul teskin eder. 

Hırs ile hırsızlık arasındaki fark sadece 5 harf değildir. Kendisini sebeb-i hilkat-i âlem zannedenler için, aynı zamanda bir de sadizma hatta hedonizma ile renklendirilmiş yelpazede "heyecan" farkı vardır.

Yıllar boyu duyamadım bir türlü. Anlamadın mı, cevabın mı yoktu bilmiyorum ama eğer bir gün karşılaşırsak, aşkı, sevdayı, muhabbeti geçtim, aynı soruyu; "işte bunu" sormak isterdim, isterim. 

 

Duymayacaksın, eminim; olsun yine de sormak istiyorum:

Saçımdaki beyazlar

Söz'üme şahit,

Sakalımdakiler

Nişan'ıma töreydi.

Bugün benim nasibime Istanbul Musikîleri'nden poyraz düşmüştü. Gözlerim de kapakları da ekseriyetle olduğu gibi mesaideydi ama ben dalmışım. Öyle dalmışım dediysem, arkamda; sırtını yeşilliğe dayamış pudra kıvamında sarı tonlu kumsal, önümde yeşille mavinin turkuazlaştırdığı, “içimdeki tüm güzellikleri gör” dercesine cammisal tadıyla berrak su birikintisini seyr halindeyim zannetmeyin.

Şu tepenin düzü yoktur,
Aşığı var, sazı yoktur,
Cihanı gezip dolaştım
Mevsiminde yazı yoktur.

 

Yalan dünya...

Değil misin?

 

Her şe(y-rr)de bir hayr vardır;

Âmennâ.

Bugüne kadar, sevdânı çektikçe

 

Bir yudum su istemiştim,

Sadece, bir yudum nimet,

Be vefâsız, çok muydu?

Doymak değildi niyetim.

Kahveye dair çok şey anlatılır; nereden gelmiş, ilk kim keşfetmiş, yeryüzüne nasıl dağılmış, hangi millet nasıl ve ne muhtevada kullanırmış, vesaire. Benim anlatacağım bunlar değil, elbet meraklısı bir yol bulur öğrenir.