31 Mart 2017 Cuma

Cuma, Mart 31, 2017 - 0 Yorum

Kara bir zulüm: Yalan!



Karanlık içre zulmet,
Yalan içinde zulüm;
Ömrümün hikayesi
Kara birkaç seçenek.

Hakikat ne, kim yalan?
Kim gördü, kim duyuran?
Sözlerin kahramanı
Dili kalbinde olan.

Ne duydu ne de gördü,
Anlamadı, bilmedi;
Diyebildiği ise
"Sevmiş"; yalan sevmedi.

Yüzümü duyabilsem;
Sözümü görebilsem;
Son ilmek atılırken
Ya Allah diyebilsem.

Gündüzalp’im el oldun,
Su değmeden sel oldun,
Ömrün düğümlenirken
Yalnız, kırık dal oldun.


1 Nisan 2017
Engin MUTLU




_________________________
Ana Sayfaya Dön ◀ Çalışmalarım ◀ Şiir 

0 yorum:

Yorum Gönder