"Göz gördüğüne inanırmış" diye bir söz söylenmiş. Bir de bu minvalde olduğunu düşündüğüm "gözler kalbin aynasıdır" da demişler, atalarımız.

Anladığım o ki; kalp neyi barındırıyorsa gözlere sirayet eden de o oluyor imiş. Ya da aksi güzergahla, göz neyi görmek istiyorsa, kalbi de gördüğü şey için toprak tapulu mesken haline getiriyor. Gördüğüne inanan göz kalbe ayna olan göz olduğuna göre; kalpteki iman, vefa, bağlılık, sevgi, itimat veya beşeri insan yapan temel yapı taşları gözlere bakınca görülebilir, demektir aslında.

Ahlâk'ı gözüyle edinenin imanı da sevgisi de hırsları da gözünden kalbine yerleşiverir. Haliyle kalpteki her hissin ana cevheri olan muhabbet, gördükleri ile sınırlı kalmaya mahkum olacaktır. "Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur" sözü zannımca bu sebepten söylenmiş olmalı.

Demek oluyor ki; Görünmeyen'e iman eden kalp, gözdeki heyülâya tamah etmez, esir olmaz. Zira, görülmesi hiç mümkün olmayan Aşk’ı, göz, nasıl tadabilsin de kalbe yerleştirebilsin?

Yani sözün kısası; "canlı varlık" olmakla, "insan olmak" arasındaki farkı anlamak isteyen şu hakikati unutmamalı:

"Sana verilen iki göz; dünyayı olduğu gibi, olduğu haliyle, Olduran'ın sunduğu özle; önce kalp sonra gözle görebilmen içindi; istediğin gibi görmen için değil!"

"Gözler kalbin aynısı"dır; vesselam.

1 Nisan 2021
Engin MUTLU