Bir toprak kokusu yağmurdan sonra, bir de denizin kokusu. Her ne vakit içime çeksem, bende yeniden can buluyormuşum hissine sebep oluyor. Aynı lezzeti vermelerinin sebeb-i hikmeti nedir bilemedim, hiçbir zaman?

Kim bilir, belki kokunun lezzeti yürekteki en derin noktaya ulaşan yegâne tat olduğu içindir. Belki de ilk yaratılıştaki Rahmet’in maya etkisindendir; hücrelerime temas eder etmez bana şükre sebep anları yaşatıyor.

 

Her ikisinde muhteşem bir yakınlık ve dostluk etkisiyle hayat bulan her şey, yine aynı samimiyetle, hayat sahibi her varlığa hayat veriyor ya, belki de bu sebepledir?

 

Yalnız anlayamadığım ve çözemediğim, her ikisinin kokusu sağken şifa niyetine geliyor da toprakla bütünleşen beden, denizde neden aynı huzura, sükuna ve dinginliğe kavuşamıyor? Bunu da bilemedim.

 

Acaba diyorum, insanın ham maddesi olan toprak, insanı her haliyle bağrına basacak kadar kendine yakın buluyor ve fakat deniz, kulun göz yaşlarını dindiremediği veya teskin edemeyeceği için temas ettiği her dile, yakıcı tadını hatırlatmak veya unutturmamak, ruhunu ve kulluğunu kemale ulaştırmaya vesile olan yaşadıklarını daimi şükre sebep kılmak ya da fani olanda fenalık da olur hakikatini idrakten uzak tutturmamak için mi tuzunu eksik etmiyor?

 

Sahi, denizin tuzunun sebeb-i hakikati ne ola ki?

 

Belki de gözyaşları yüzünden bu kadar tuzludur denizler. Ya âşıkların ya balıkların…

 

 

25 Mayıs 2022

Rumelihisarı Açıkları

Engin MUTLU