Keşke hep böyle dik durabilseydin; eğitip bükülmeseydin. Ne de güzel yakışırdı üstüne, bu esvâp.
 

Yalana bulaşmasan, iftiradan imdâd istemesen, sahtekârlık lezzetini tatmaktan zevk alıp, hem imal hem de arz edenlerin tezgahından alış-veriş yapmasan; en zayıf ânımda, en hassas yerlerimi yıkmasan, bir de sırtımdan ve sol tarafımdan vurmasan; dimdik dursan ne kaybederdin? Ya da hiç değilse o kadar kavis yapmadan yaşasaydın; ne olurdu, yakışmaz mıydı? Yoksa, yakışanı bu nuydu?

Böyle dedim amma aslında sabit kadem olmak, dik durabilmek, hakikatin üstünü örtmemek itiyadları, hamur ve maya meselesidir, ihtimaldi ki sen de aynı şirketin şâriklerindendin, aynı hazzı tadıp üretmeyi vazife addetmiştin.

Meseleye bir de aksi zâviyenden bakmam zarureti var; belki hakikat-i hâlin buydu. Belki de sen, evet sen hep böyle kuru kuruya, vitrin mankeni gibiydin de ben görmeyi beceremedim. İntibak edemedin, etmek istemedin, kodlarında yoktu, beceremedin. Şu halde kuvvetle muhtemel ki; gözlerim lâl, dilim şâş olmuş demek ki. Ne diyeyim, gönül bu; kalbe lâf, aşka hakikat kâr etmiyormuş, ettirememişim. Ve maalesef ki hâlâ.

Öyleyse geriye sana, fânî sana oldukça yakıştırdığım bu portrene bakıp söylemem icab eden iki cümle kaldı:

"Baksana, nasıl da oturmuş üzerine; ne güzel yakışmış. Hem kapının dışında kalmışsın hem de için boşlukla dolmuş, doluymuş; heybetli, alımlı, çekici, koskoca, dopdolu bir boşluk; çok yakışmış(sın), çook!"

Engin MUTLU

2 Mart 2024

İznik

-----
📷Fotoğraf Hakkında:
- Engin Mutlu
- Çok Yakışmış
- İznik
- 2024
- Canon 80D