16 yaşındaydım. Banliyö treniyle Zeytinburnu'ndan Sirkeci'ye giderken, Koca Mustafa Paşa yakınlarında, 20'li yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim hırpânî kıyafetli birisi para istedi. Cebimdekinin yarısını verdim. Geriye, trenin dönüş bileti ile bir simide yetecek kadar para kalmıştı. Bir süre sonra, Cankurtaran civarındayken dilencinin dondurma yediğini gördüm. O gün, benim, bitmesin diye kendime harcayamadığım harçlığımla onun dondurma yemesi ilk anda zoruma gitti ama sonra “demek ki canı dondurma çekmiş, olsun, inşaallah sevindirebilmişimdir" diye düşünmüştüm, hâlâ aynı kanaatteyim. O gün bugündür birisi benden para istediğinde ekseriyetle vermem, ama canı neyi çektiyse gidip onu almayı teklif ederim; nefsim birkaç lira yüzünden gaflete düşmesin diye.