Yeşile tat veren toprak değil mi?
Mavinin reyhanı O'ndan değil mi?
Kavrula, kaynaya taşra verdiği;
Kahvenin lezzeti aşktan değil mi?

Merhamet, Veren'in güzelliğinden,
Şifâ, Sâhib’inin özelliğinden,
Semanın yüzüne çekilse bulut;
O da Rahmet’inin tazeliğinden.

Sevdâ kızıl mıdır, sarı mı, mor mu?
Âvâz-ı dert şükrü anlatmıyor mu?
Dizine can veren gözündeki yaş;
Kalbine sevgiyi damlatmıyor mu?

Sesin terk edince fâni konağı,
Hasretle öpecek sırtın toprağı,
Nihayet başın da yasladığında
Birden oluverir; ana kucağı.

Her güzellik, mutlak sevdâdan gelir,
Terkîb-i muhabbet, Mevlâ’dan gelir.
Bir ömür harcasa ereyim diye;
Gündüzalp’e derman toprağ’dan gelir!