Size bir çift kelam sunmak isterim,

Üzerimde borçtu, şimdi öderim.
Söz verdim, ardından bugün söylerim:
“Defteri kapattı, örttü belleyin.”

Son bahar, son mayıs; on yedisiydi;

Günü buymuş, bilhassa söylediydi,
Son rica, son istek, son sözleriydi,
Bana söyledi de gitti, belleyin.

Bir vakitler, o garip kul yaşarken,
Çıktı bu acizin önüne birden,
Selam kelam hasbihalin ardından,
Dedi: “Söylemeden, gitti belleyin.”

Hâk-sâr ömrüne aşkı ekleyip,

Kavlinden dönmeyip, yanıp, küllenip, 

Şunca yıldır bir yüreği yüklenip;
Dedi: “Siz yoruldu, düştü belleyin.”

Kalbi söyledikçe derman bulurmuş;
“Aşk vefadır” diye mırıldanırmış,

Son nefese kadar seslenmiş durmuş.
Dedi: “Siz duruldu, sustu belleyin.”

Karşılığını hep Hak’tan dileyen,
O'nun rahmetinden ümit kesmeyen,
Biz unutup sildi sanırken, diyen:
“Varın siz yığıldı, kaldı belleyin.”

Çıkmadı hatrımdan o günden beri;
Kırgın bir kalp, yorgun omuz, yükleri...
Yanımdan giderken söyledikleri:
“Gayri, siz gömüldü, öldü belleyin.”

Son sözleri Gündüzalp’le bırakmış,
Bıkmamış, beklemiş, yollara bakmış,
Hasret gözlerinden her daim akmış.
Artık siz, kayboldu, yitti belleyin.

Kayboldu, gitti; siz böyle belleyin! 

Mevlanakapı

17 Mayıs 2025

Gündüzalp ELLİSEKİZ