Ey Kul!

Madem yürümeye üşeniyordun, koşmaya kalkmayacaktın. Zira bilmen icap ederdi ki; dûçâr olduğun aşk, sana cihânı biteviye turlattıracaktı. Öyle de oldu; olmadı mı?

Ey kul!

Madem çamurla baş etmeyi göze almadın, yağmur duasına çıkmayacaktın. Zira bilmek zaruretin vardı ki; rengine bulandığın sevdâ; kendini, bulmak için arattırmayacaktı. Öyle de oldu; olmadı mı?

 

Ey kul!

Varsın muhatapların iştihalarına râm olsun. Sen, Rabbinin nasib ettiği muhabbetin lezzetine tâlip olmaktan, son nefesine kadar vaz geçmeyeceksin. Değilse, huzuruna vardığında nasıl bakarsın yüzüne, rûz-ı mahşerde?

 

Ey kul!

Şükret! Verdiklerine de, vermediklerine de... Kısmetin yaptıklarına da, geriye aldıklarına da...

 

Ey kul!

Mademki nefes alıyorsun, kulluğa fırsat tanımıştır. Amasız, fakatsız, sayısız, zamansız; sadece şükret!

 

Elhamdülillâh!

 

Samatya

17 Haziran 2025  

Engin MUTLU