Ey Kul!

Madem yürümeye üşeniyordun, koşmaya kalkmayacaktın. Zira bilmen icap ederdi ki; dûçâr olduğun aşk, sana cihânı biteviye tur attıracaktı. Öyle de oldu; olmadı mı?

Ey kul!

Madem çamurla baş etmeyi göze alamıyordun, yağmur duasına çıkmayacaktın. Zira bilmek zaruretin vardı ki; rengine bulandığın sevdâ; kendisini bulamaman için arattıracaktı. Öyle de oldu; olmadı mı?

 

Ey kul!

Varsın muhatapların iştihâlarına râm olsun. Sen, Rabbinin nasib ettiği muhabbetin lezzetine tâlip olmaktan, son nefesine kadar vaz geçmeyeceksin. Değilse, Huzuru'na vardığında nasıl bakarsın yüzüne, rûz-ı mahşerde?

 

Ey kul!

Şükret! Verdiklerine de, vermediklerine de... Kısmetin yaptıklarına da, geriye aldıklarına da...

 

Ey kul!

Mademki nefes alıyorsun, kulluğuna fırsat tanımıştır. Amasız, fakatsız, sayısız, zamansız; sadece şükret!

 

Elhamdülillâhi alâ külli hâl!

 

Samatya

17 Haziran 2025  

Engin MUTLU