Gözün sahibi mi cevap verdi; akıp giden acı deryasından bir damla, geri dönüp mü seslendi, yoksa ben mi öyle işittim bilmiyorum:

 

“Senin acı zannettiğin nimettir benim için; şükür sebebim, varlık amacım ve Rabbime boyun eğdiğim eşiğin ötesi. Mahz-ı hayrdır; böyle bildim, böyle bellemişim.

 

Vâ esefâ ki; kalbim bunu böyle kabul etmişken, şu hissi silememişim ya... Meğer zihnim yüreğime söz geçirememiş, meğer hâlâ fâni ve fena olan dünya, meta’ olmaya devam etmiş gizli gizli; kendimi kandırırcasına.

 

Yazıklar bana ki; kuluna Rahmân ve Rahîm Olan’dan medet umarken, zalûm ve cehûl olan kullarda hâlâ vefa ararmışım ya.... Derdimi derman belledim sanırken, nefsim oyununa devam ediyormuş meğer. Senin sözlerinden anladığım budur. Sana teşekkür ederim, bendeki gaflet izlerini gösterdiğin için. Gaffâr ve Settâr Olan'a hakkıyla; nasib ettiklerine hamd, etmediklerine şükür edebilmeme yardım ettiğin için. Ve bu fırsatı karşıma senin suretinde verdiği için O'na.

 

Kapını kapatma Rabbim; Senin kapından başka kapı yoktur; gideyim. İmdat edecek; rızası beklenecek ve alınacak da yoktur. Bu âciz ve fakîr ve gâfil ve günahkâr ve hatalı ve nâçar kulunu affet, merhamet ve mağfiret et. Amin.”

 

Diyebildim; sevinç çağlayanının eşliğinde...

 

31 Ekim 2022

Engin MUTLU